Najlepiej, jak ktoś komuś chce zorganizować życie. Albo musi zorganizować. Tak przynajmniej się wydaje niektórym rodzicom. Oni wiedzą lepiej, co będzie dla dziecka dobre. O ty, co złe, to nawet nie wspominam, bo zło, to tylko brak wiedzy, a więc złe jest wszystko, co nieznane i co do wizji rodzica nie pasuje.
A rodzice zwyczajowo są z innej epoki. Nie wszyscy, ale większość. Dokładnie są to ci dorośli, którzy w swoim dzieciństwie mieli takich samych wszechwiedzących rodziców.
Szkodliwi są na dwa sposoby. Po pierwsze narzucają swoje zdanie (paradoksalnie jednocześnie go nie mając), a po drugie nie przekazują żadnej wiedzy, uzasadnienia, alternatywy. Tak jak oni mówią ma być, bo tak zawsze było, gdyż tak ma być. Oczywiście masło maślane, a właściwie błędne koło.
Co z tym zrobić. Na szczęście prócz rozumu człowiek ma jeszcze instynkt, nazywany niekiedy - całkiem słusznie i dla odróżnienia od zwierząt - SERCEM.
Kierować się trzeba sercem.
Serce doskonale wie, co dla człowieka jest dobre. Tylko idąc za głosem serca można być szczęśliwym. A przecież o to tak naprawdę w życiu chodzi.
Zaraz zaraz - powiedzą sceptycy (rodzice) - ale serce wybierać może zło. Złe towarzystwo, papierosy, narkotyki, przemoc. A gdzie tam! To wszystko bierze się z buntu serca przeciw rozumowi wszechwiedzących. Ja im pokażę!
Spokojne i otwarte serce nie zwalczane rozumem nigdy do wykorzystujących go ludzi nie pójdzie, na szkodliwą drogę nie zaprowadzi. Celowo nie piszę "złą drogę". Bo to pojęcie względne, jak zaznaczyłem na początku.
Serce ma zawsze rację. Nie sumienie, bo to sztuczny twór, niby serce, ale z ukrytym wianuszkiem bzdurnych zakazów. Rozumu też używać należy, ale do prostych czynności. Do decyzji mających wpływ na innych, czyli w zasadzie na cały świat, używać tylko serca.
